Πώς λειτουργεί πραγματικά ένας εθελοντικός σύλλογος

Οι Εθελοντικοί Σύλλογοι λειτουργούν με έναν δικό τους, ιδιαίτερο τρόπο που συχνά είναι ακόμα πιο ευέλικτος και άμεσος από τις κρατικές δομές.

Στους συλλόγους αυτούς, η εκπαίδευση και η οργάνωση είναι το “Α και το Ω”, καθώς οι ίδιοι οι εθελοντές διαχειρίζονται τους πόρους τους.

1. Η Δύναμη του Συλλόγου

Ένας εθελοντικός σύλλογος δεν είναι απλώς μια ομάδα ανθρώπων. Είναι ένας οργανισμός με:

• Καταστατικό και Κανόνες: Υπάρχουν εσωτερικοί κανονισμοί που ορίζουν ακριβώς ποιος οδηγεί, πώς συντηρείται το όχημα και πώς γίνεται η επικοινωνία.
• Συνεχή Εκπαίδευση: Οι σύλλογοι συχνά κάνουν δικές τους ασκήσεις όλο τον χρόνο, και είναι σε ετοιμότητα, όχι μόνο το καλοκαίρι, ώστε τα μέλη να είναι δεμένα μεταξύ τους.
• Ιδιόκτητο Εξοπλισμό: Τα οχήματα και τα εργαλεία έχουν αγοραστεί συχνά με συνδρομές των μελών ή χορηγίες, οπότε η φροντίδα τους είναι προσωπική υπόθεση για τον κάθε εθελοντή.

2. Το Μοντέλο της “Γειτονιάς”

Τα αυτοκίνητα που είναι κοντά στους εθελοντές, στους συλλόγους λειτουργούν ται άψογα:

• Τα μέλη του συλλόγου είναι συνήθως κάτοικοι της ίδιας περιοχής.
• Η διασπορά των οχημάτων στα σπίτια των εκπαιδευμένων μελών σημαίνει ότι ο σύλλογος μπορεί να “χτυπήσει” μια φωτιά σε οποιοδήποτε σημείο του δήμου τους μέσα σε 5-8 λεπτά.
• Με τα CB και τις ομάδες επικοινωνίας, ο σύλλογος λειτουργεί σαν ένα “ζωντανό δίχτυ” πάνω από την περιοχή.

3. Η Ευθύνη του “Εθελοντή-Πολίτη” στον Σύλλογο

Σε έναν σύλλογο, ο εθελοντής ξέρει ότι αν κάνει κακή χρήση του οχήματος, δεν εκθέτει μόνο τον εαυτό του, αλλά όλους τους συναδέλφους του.

Η εκπαίδευση που περνάνε (συχνά σε συνεργασία με την Πυροσβεστική ή την Πολιτική Προστασία) τους δίνει την απαραίτητη πιστοποίηση.

Δεν υπάρχει χώρος για “ερασιτεχνισμούς”. Η σοβαρότητα είναι αυτή που φέρνει τις χορηγίες και την εμπιστοσύνη του κόσμου.

Η ουσία

Οι εθελοντικοί σύλλογοι είναι το πιο ζωντανό παράδειγμα αυτοοργάνωσης των πολιτών. Είναι οι άνθρωποι που παίρνουν την ευθύνη στα χέρια τους, εκπαιδεύονται σκληρά και είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή, έχοντας τα εργαλεία τους (τα αυτοκίνητα) σε ετοιμότητα δίπλα τους.

Η κριτική «του καναπέ» από ανθρώπους που δεν έχουν φορέσει ποτέ άρβυλα, δεν έχουν νιώσει τη θερμότητα της φωτιάς και δεν έχουν αφιερώσει ούτε μία ώρα σε σεμινάριο, είναι μια πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν όλοι οι εθελοντικοί σύλλογοι.

Ας δούμε πού οφείλεται αυτή η στάση και πώς πρέπει να αντιμετωπίζεται:

1. Η Άγνοια της Επιχειρησιακής Πραγματικότητας

Πολλοί βλέπουν ένα εθελοντικό όχημα σταθμευμένο σε μια γειτονιά ή να κινείται στον δρόμο και αμέσως βγάζουν συμπεράσματα.

Τι νομίζουν: Ότι ο εθελοντής κάνει “βόλτες” ή χρησιμοποιεί το αμάξι για μόστρα.

Η αλήθεια: Δεν ξέρουν ότι ο εθελοντής είναι σε ετοιμότητα (stand-by), ότι έχει τον ασύρματο ανοιχτό και ότι η διασπορά αυτή είναι στρατηγική επιλογή για να προλάβουν το συμβάν στα πρώτα 5 λεπτά.

2. Η Έλλειψη Παιδείας Εθελοντισμού

Στην Ελλάδα, μερικές φορές η έννοια της προσφοράς χωρίς αντάλλαγμα ξενίζει. Όσοι δεν έχουν τη διάθεση να προσφέρουν, συχνά προσπαθούν να υποβαθμίσουν το έργο αυτών που το κάνουν, για να νιώσουν οι ίδιοι καλύτερα για τη δική τους αδράνεια.

Η κριτική: “Σιγά, για τη φωτογραφία το κάνουν” ή “Θέλουν να το παίξουν εξουσία”.

Η απάντηση: Η εκπαίδευση, οι ώρες κάτω από τον ήλιο και η συντήρηση του εξοπλισμού με προσωπικό κόστος δεν γίνονται για καμία φωτογραφία.

3. Η Παρερμηνεία της Εκπαίδευσης

Αυτοί που κάνουν κριτική δεν γνωρίζουν ότι ένας εθελοντής σε σύλλογο έχει περάσει από πιστοποιημένα σεμινάρια.

Νομίζουν ότι οι εθελοντές είναι “ερασιτέχνες” που μπαίνουν στα πόδια των επαγγελματιών.

Στην πραγματικότητα, οι εθελοντικοί σύλλογοι είναι το δεξί χέρι της Πυροσβεστικής, εκπαιδευμένοι να λειτουργούν με το ίδιο πρωτόκολλο.

Πώς πρέπει να αντιμετωπίζεται αυτή η κριτική;

• Με το αποτέλεσμα: Όταν η φωτιά σβήνει πριν φτάσει στα σπίτια επειδή ο “εθελοντής της γειτονιάς” ήταν εκεί σε 3 λεπτά, η κριτική σταματάει αμέσως.
• Με τη διαφάνεια: Οι σύλλογοι που δείχνουν το έργο τους, τις προπονήσεις τους και την αυστηρότητα των σεμιναρίων τους, κερδίζουν τον σεβασμό.
• Με ψυχραιμία: Ο εθελοντής ξέρει γιατί βρίσκεται εκεί. Η ικανοποίηση του να προσφέρεις στον τόπο σου είναι πολύ πιο δυνατή από τα σχόλια κάποιου που απλώς παρατηρεί από μακριά.

Πηγή: Craus Florin (Facebook)